slash

ruh hali

hayat = siyah - beyaz

02:26

Ben mi? Evet uyumayı severim. Sadece “O” nun kucağında. Rüya görmüyorum uzun zamandır. Bazı duygularla birleşen uyumalar, bilinçaltımdaki düşünceleri alt ediyor, rüya görmemi engelliyor, hatırlayamıyorum. Hatırladıklarım kesik kesik. Bıçak darbesi var ruhumda, bir harf kazınmış. Hani saf aşklar gibi. Hatırladığım senin yüzün, rüyalarımda. Belirgin, güzel, aydınlık, karamsar, beni seven, dokunmak için heyecanlandığım, yüzün. Yüzün var ellerimde, nasıl da gülüyor… Kolların omzumda, parmakların saçlarımda. Nedir bu? Seninle benim aramızdaki. Özür dilerim “seninle ben” değil “sen-ben”.

- Günaydın.
(Uyandım, gözlerimi açtığımda yanımdasın bir dakika…)
- Günaydın sevgilim.

Hayatıma karıştın. Seninle yeniden yaşıyorum, doğdum, büyüyorum.
Bu arada
Dün seni gördüm rüyamda.

.

Bugünlerde karmaşık bir ruh hali içerisindeyim. Hayat önümden akıp gidiyor ve ben yakalamaya çalışıyorum. Hızlı akan bir nehirde yüzmek zordur, boğulmamak için uğraşıyorum. Bir yandan sınavlar ve okulu bitirme derdi, bir yandan babam, kuşatılmış durumdayım. Karanlık ve ıssız bir otobandan geçerken "ya, şu an burada, tek başıma olsaydım" diye düşünürsünüz ya, iç geçirirsiniz; neyse ki arabadayım ve yola devam ediyorum. İşte ben o yolu bitirmek için uğraşıyorum.

Bir de sen olmasan. Varlığınla ayakta duruyorum. Hayat arkadaşım.

;

Kalbim sana ait.

,

Gülerek, kaçıyorsun benden. Biliyorum; kaçan kovalanır. Seni yakalamak için son gücümü kullanıyorum. Dokunuyorum sana, ağlamaya başlıyorsun. Bu yaptığın şaka güldürüyor beni aslında hep gülüyorum, içim gülüyor. Yaşamak seninle, düşünmeden, heyecanla… Bitmiyorsun, doymuyorum, susuyorum sana, azalmıyorsun, izliyorum seni gizlice, görmüyorsun.

Seninle uyumak, uyanmak, uyumak, uyanmak, uyumak uyanmak.

sıkıntı

Maybe'yi tavlada üst üste 6-4 ve 6-3 yendim. 5 te biten oyunları sevmiyorum, sıkılıyorum.

.

Şu doktoru da arasam mı acaba? Hayır hayır… gidip kendim görüşeyim. Sanırım en iyisi bu. Hem hiçbir konuda kesin bir sonuca varamadım. Cezamı çekiyorum ne? Nede olsa düşüncesiz bir adamım, bugünlerde de biraz boşverdim gibi… Yapma ama ben mi boşverdim? Hay şu kaldırım taşlarının da Allah belasını versin! (Delikanlı, gece vakti yolda durmuş böyle bağırmıştı) Burası da İstanbul işte, medeniyetin beşiği… Biraz dikkatsiz olsa bacağını kıracak insan. Keşke “biliyor musun” diye başlasaydım konuşmaya. Evet, “biliyor musun seni ne çok sevdiğimi?” Yok canım sende… Ha ha… Bazen de ne komik oluyorum. Sarhoşum ya ondandır. Çok mu kaçırdım yine ne? Bir dakika! Neden çok kaçırmış olacakmışım? Ne kadar da herkese iyiyi, doğruyu öğretmeye çalışan, kendime saklayacağım aklımı başkalarına dağıtmaya uğraşan bir adam olsam da, biraz kaçırabilirim. Gecenin karanlığı beni kendine çekiyor, kapılıp gidiyorum…

Delikanlı yürürken aklından böyle kopuk kopuk düşünceler geçiyordu işte. Temiz hava biraz ayıltmıştı onu. Beş dakika sonra bütün siniri geçince, yatmak isteyebilirdi. Ama bulvara birkaç adım kala bir çalgı sesi geldi kulağına. Sesin geldiği yana baktı. Tek katlı ama uzun, eski ahşap bir evin önünde, çalgıcılar romantizmi konuşturuyordu. Gitar flüt ve ince bir ses… Durdu yine onu düşündü.

notlar

*Dostoyevski'nin kısa öykülerinin toplandığı yeni basım bir kitabını aldım iletişim yayınlarından. Tavsiye ederim. Çok az bulunabilen kısa öyküleri de bu kitapta.

*Maybe'nin verdiği Gazap Üzümlerini hala okumadım, sıra gelmedi, asıl 7 aydır küçük prensi okumamı istiyor, bugün okuyacağım yoksa öldürülmekten korkuyorum.

*Tercihlerini önemsemeksizin, küçük iskenderi sevmiyorum hâlâ.

"Dostoyevski, kendisinden bir şey öğrendiğim tek psikologdur."

Nietzsche